Lieve lezer,
Ik ben opgehouden met bloggen onder de naam Richting Verlichting. Het goeie nieuws is dat ik het bloggen weer heb opgepakt als Atelier Aandacht. Onder deze nieuwe paraplu deel ik graag nieuwe inspiratie, beelden en oefeningen met je.
Vlak voordat ik mijn massage praktijk startte, zei iemand tegen me: 'Maar ben je dan niet bang dat je allemaal mannen over de vloer krijgt die 'iets anders' van je willen?' Ik was daarvoor nog vol van vertrouwen in een fijne klantenkring, maar ineens sloegen de twijfels toe. Poeh, wat is het toch lastig om de wereld te zien gewoon zoals ze is. Vaak is mijn blik gekleurd door allerlei projecties en ideeën - op basis van ervaringen uit het verleden. In dit geval werd de bril gekleurd door wantrouwen. Iedereen heeft ideeën over de werkelijkheid. Over hoe die hoort te zijn, wat goed en wat slecht is, wie te vertrouwen is of niet. Deze vooroordelen verhinderen een authentieke, vanzelfsprekende respons op de realiteit en veroorzaken dat we in herhalende patronen vervallen. Zoals ik, toen ik een jaar of 8 geleden in mijn klerenkast keek en zag dat al mijn kleren zwart of grijs waren. Ik zong, danste en schilderde al jaren niet meer... En het leven was SAAI! In mijn ongeloof in een vanzelfsprekende goedheid en avontuurlijkheid van het bestaan, had ik mijn wereld ingedeeld, uitgestippeld en onder controle. De realiteit heeft de magische neiging zich aan te passen aan de gedachten erover. En de mijne werd dus vanzelf erg muf en kleurloos. Het is niet niks om 'onze beelden los te laten' en reken maar dat ze er ook niet voor niks zijn. Als kind hebben we meestal niet geleerd om ontspannen mee te drijven op de stroom van het leven, en er op te vertrouwen dat je ongelimiteerde toegang hebt tot kracht, moed, compassie, inventiviteit of wat je maar nodig hebt - in ieder moment. Na flink wat zelfonderzoek startte ik mijn massagepraktijk met een stuk meer vertrouwen in mijn capaciteiten en de goedheid van het bestaan dan 8 jaar geleden. Mijn klanten zijn bijna zonder uitzondering mensen met wie ik goed kan opschieten: creatief, openminded, openhartig. Ik geniet er erg van om elke dag zulke leuke mensen over de vloer te hebben. En mannen die 'meer' willen? Tot nu toe twee. Die namen een paar weken na hun eerste massage keurig contact met me op om te vragen of dat ook tot de mogelijkheden behoorde. Ik stuurde ze met een blij hart door naar een bevriende masseuse die dat wel in haar pakket heeft. Lekker big deal:-) Gelukkig heb je helemaal niet per se jaren van zelfonderzoek nodig om de wereld door een schone bril waar te nemen: Klik hier voor instant verlichting! (met dank aan Sven!)
Volgende week ben ik alweer een half jaar zelfstandig ondernemer. Atelier Aandacht voelt als een schip dat drijft op een zee van vertrouwen... Al lijkt het schip soms meer op een vlot in onstuimige golven.
Langzamerhand wordt het tijd voor iets meer verankering en koersbepaling. Ik betrek daar graag mensen bij uit mijn netwerk, die me uitdagen om buiten mijn eigen kaders te kijken. Onwijs gaaf om te merken met hoeveel plezier zij hun expertise ter beschikking stellen om me te helpen de wind in mijn zeilen te houden.
Van mijn vriend Jivan kreeg ik tijdens zo'n inspiratie gesprek het boek 'Start vanuit je hart' van Patrick Roozemond te leen. Ik ben nog maar op pagina 34, maar het kan nu al niet meer stuk. Heel helder zet de schrijver uiteen hoe een startende idealistische ondernemer aan 'een boel klanten' komt zonder zichzelf te verkopen. Een van de eerste adviezen blijk ik al te hebben opgevolgd: 'Wees eigenaardig':-)
Nou willen jullie dit fijne boek natuurlijk allemaal lezen, maar helaas wordt het niet meer in print uitgegeven. Niet getreurd: de schrijver stelt het gratis ter beschikking in PDF. Download het boek hier, lieve mensen met ondernemersplannen!
Ik fiets alweer bijna drie maanden door Amsterdam op een krakkemikkige groen gespoten herenfiets - zonder remmen. Hoewel ik graag binnenkort een wat veiliger vervoermiddel bezit, ben ik mijn kikkerfiets erg dankbaar. Ik fiets nauwelijks langzamer, en toch ben ik nog niet één keer in de buurt geweest van een ongeluk. Terwijl hij me trouw van A naar B vervoert, krijg ik les in twee simpele technieken die het leven onderweg een stuk aangenamer maken: minder ergernissen en onverwachte situaties, meer groene stoplichten en vriendelijke gezichten.
Deze technieken hieronder zijn toepasbaar op elk soort vervoer. En misschien wel überhaupt op elk moment van de dag.
Wil je ze eens uitproberen onderweg? Ik ben heel erg benieuwd wat je dan meemaakt.
1. Hou je bewustzijn bij je hara punt. Dit middenpunt van je lichaam vind je bij benadering drie vingerdiktes onder je navel, drie vingerdiktes naar binnen. Je maakt er contact mee door hem je simpelweg voor te stellen (de mijne is als een metalen knikker) en vervolgens te blijven voelen. Als je er thuis op je meditatiekussentje een beetje vertrouwd mee bent geraakt, ga dan eens met je aandacht bij je hara winkelen in de Kalverstraat.
2. Kijk ver weg. Stop met naar de grond kijken - of naar je telefoon. Alles wat zich tussen jou en je horizon afspeelt, neem je in je bewustzijn. Deze simpele techniek maakt je wereld groter en je afstemming daarop ook.
'A magus, tough, always looks much further. We extend that 'magic space' and try to control a great many more things. They call it 'looking at the horizon.''
'Well, why should I do that?'
'Because you are here. If you do it, you'll see how much things change.'
Als 15jarige had ik een klein vriendengroepje van zwarte schapen van allerlei kaliber. In de periferie ervan bewoog zich H.: Een 17jarige goedgelovige kruimeldief met een groot hart en niet zo'n groot brein. Die tikte zo de etalageruit van een schoenenwinkel in, om vervolgens met loeiende sirenes en een buit van louter linkerschoenen opgepakt te worden. Na het zoveelste incidentje belandde hij in de gevangenis*. Wij ontvingen een enthousiaste brief waarin hij vertelde over zijn nieuwe vrienden daar. Na zijn vrijlating verdween hij uit ons leven: hij was opgelost in het circuit van de echte criminaliteit.
In VK Magazine** pleit Josha Zwaan aan de hand van het verhaal van haar zoon - slachtoffer van lichamelijk geweld - voor het insluiten van daders. Niet tussen vier muren, maar in de Family Group. In Nieuw Zeeland, waar haar roots liggen, wordt na een misdrijf een Family Group Conference belegd met iedereen die rechtstreeks of zijdelings betrokken was bij het delict. Niet alleen dader en slachtoffer komen aan het woord; ook vrienden en familieleden worden bevraagd over hun verantwoordelijkheid voor wat is gebeurd. Daarna wordt besproken welke regels en afspraken iedereen uit de gemeenschap nodig heeft. Tenslotte worden afspraken gemaakt over compensatie van het slachtoffer. De Family Group bewaakt de naleving van de afspraken.
Natuurlijk heeft de dader, die Josha's zoon een kapot bierglas in zijn gezicht drukte, iets verschrikkelijks gedaan. Zijn slachtoffer droomt dan ook maandenlang over het nemen van wraak. Tot het moment dat hij de dader in levende lijve ontmoet en hem vertelt hoe bang hij soms is. De dader blijkt 's nachts wakker te liggen van schaamte over wat hij heeft gedaan. Zodra de wederzijdse behoeften aan veiligheid, begrip en (zelf)respect zijn erkend, maakt wraaklust plaats voor compassie en vergeving.
In de video hieronder vertelt Marshall Rosenberg, een van mijn grote helden, over Non Violent Communication: een taal die vrij is van veroordeling en interpretatie, en zich richt op de vervulling van behoeften in plaats van het behalen van gelijk. De wereld zou er heel anders uitzien als we allemaal deze taal spraken.
* 1 procent van de Amerikaanse bevolking woont in een gevangenis.
** Download hier de PDFjes van het artikel 'De echo van een scherf' van Josha Zwaan in Volkskrant Magazine nr. 525, pag. 22.
Nog niet eens halverwege mijn reis bleek mijn pinpas spoorloos verdwenen. Ik was alleen, en niet in bezit van een tweede pas of creditcard. Na een eenmalige transfer van de bank in Nederland naar een bank in Chiang Rai, reisde ik dus verder in bezit van het volledige resterende budget.
Ik probeerde elke gedachte aan diefstal te blokken, maar feit was dat ik er een behoorlijke angst voor had. Want zonder geld in een vreemd land zonder vrienden... hoe zou ik me redden? Of ooit thuis komen? Argwanend hield ik mijn tas in de gaten. Ik reisde gejaagd verder; op zoek naar het Paradijs.
Uiteindelijk kwam ik aan op een eiland met witte stranden, een warme zee, kokospalmen. Maar toen ik de airconditioned minibus verliet, bleek de hitte ondraaglijk en de stranden bezaaid met aangespoeld plastic. Goed. Als het paradijs zich niet hier bevond, dan nergens. Dus ik boekte een bungalow voor de rest van de duur van mijn reis, om te voorkomen dat ik weer op drift zou raken.
Toen gebeurde het wonder: langzaam zakte ik in het eiland, verlaagde mijn tempo, verkleinde mijn actieradius. Ik maakte vrienden. En ik vond een verlaten strand zonder rommel, waar ik in de schaduw van een prachtige boom op mijn handdoek urenlang niets lag te doen.
Op het moment dat de dief over mij heen sprong om mijn tas te grijpen, realiseerde ik mij dat alles goed zou komen - al goed was. Drie uur later was met behulp van mijn nieuwe vrienden een proces verbaal opgemaakt, mijn gehuurde brommer (waarvan de sleutel in de tas zat en geen reservesleutel meer van bestond) in een politie pick-up gehesen en afgeleverd bij het verhuurbedrijf, en mijn telefoon geblokkeerd. Er werd heerlijk gekookt. We dronken een biertje. En toen ik 's avonds bij mijn bungalow kwam - waar ik mijn paspoort en het meeste van mijn geld had achtergelaten - hadden de Zweedse eigenaren een groot stuk appeltaart met vanillesaus voor me bewaard.
Toen ik achttien was en op kamers ging, vergat ik de tv mee te nemen.
Het was niet eens zo zeer een bewuste keuze; ik vond het een lelijk ding - niet iets waar ik graag naar keek. De afwezigheid van de tv liep in het oog: regelmatig werd mij er een aangeboden door bezorgde vrienden.
Hoewel ik mijn jeugd doorbracht als boekenverslindster, veranderde ook daarin iets toen ik volwassen werd. Ik lees eigenlijk nauwelijks meer. Misschien drie pagina's, tijdens het ontbijt.
Geen opiniestukken, geen journaal, geen boekenkast.
Toen ik nog op de verkeerde plek werkte, riep mijn media-luwe bestaan soms bijna boze reacties op. Was het niet mijn plicht om op de hoogte te zijn van de gebeurtenissen in de wereld?
'En dan?' vroeg ik dan.
Vorige week bij de supermarkt probeerde een heel snel pratende jongeman mij een abonnement op de NRC te verkopen. Ik vertelde hem hoe verdrietig ik altijd word als ik de krant lees. Hij keek me aan, haalde adem en zei buiten gehoorafstand van zijn compagnon: 'U heeft gelijk. Als je blij uit je bed stapt, is de krant lezen de snelste manier om heel sacherijnig te worden.'
Sinds twee jaar heb ik een laptop en draadloos internet. De avonden die ik niet in gezelschap van lieve vrienden doorbreng, verzamel ik al surfend informatie uit de verste uithoeken van het menselijk bestaan. Soms, zoals vandaag, naar aanleiding van een van de drie pagina's die ik deze ochtend las (blz. 209 uit 'Spoedcursus Verlichting', Tijn Touber)
Gevatte lezing van Leonard Shlain, Amerikaans art en schrijver, over de rol van de geschreven media (en later ook televisie) in het ontstaan van fundamentalisme, conflict en onverdraagzaamheid.
Een week geleden hakte ik een flinke knoop door: ik ga alleen op reis. Ik had de keuze lang uitgesteld: ik heb een behoorlijke strijd moeten leveren om te winnen van mijn aloude patroon van veiligheid en voorspelbaarheid. Duizend beren op de weg.
Hoe kon het toch dat die beren zoveel groter en belangrijker leken dan mijn hartewens?
Isaac Shapiro, een van de mensen waar ik op dit moment het liefst naar luister, vertelt in de video hieronder over onze neiging om te focussen op problemen. Het is een gewoonte: we zitten vast in een groef, een unconsious neural pathway. Deze focus maakt ons idee van onszelf klein, beperkt. Ertegen verzetten helpt niet: het is de oefening om simpelweg te kiezen voor iets anders.
Wonderlijk hoe adequaat het universum op mijn keuze reageerde. Mijn dierbare huisje was binnen een uur onderverhuurd aan een betrouwbare vriend. Van vrienden en familie ontving ik niets dan aanmoediging en bevestiging. Een vriendin schoof me haar oude Ipod toe en ik vond de Lonely Planet van Thailand in mijn brievenbus.
Het is een hardnekkige opvatting dat wanneer iets meer wordt op de ene plek, er ergens anders altijd iets minder wordt. Zo lijken wij in het verbouwen van ons voedsel volledig te hebben geaccepteerd dat onze rijke (of minder rijke) oogsten ten koste gaan van de vruchtbaarheid van de aarde en de diversiteit van het leven.
Tenminste, vooralsnog. Het hoeft namelijk niet meer, zo stelt Michael Pollan in zijn lezing (zie de video hieronder) waarin hij de veeteelt boerderij Polyface aanhaalt als voorbeeld. Daar wordt gewerkt volgens de principes van de permacultuur: een organische teeltwijze waarbij de aarde elk seizoen zeer intensief wordt geëxploiteerd en toch telkens vruchtbaarder en rijker wordt. De boer bereikt dat met een minimum aan inspanning, door zo nauwkeurig mogelijk de natuurlijke omstandigheden na te bootsen.
Drie dagen nadat zijn koeien een stuk grasland hebben kaalgevreten en zijn verplaatst naar een ander veld, zet hij er zijn verrijdbare kippenrennen op. De gevederde dames eten de maden uit de koeienvlaaien die dan zojuist zijn ontpopt. Dit proteïnerijk dieet voorkomt een vliegenplaag en levert veel eieren op. Door het gewroet en gewoel van de kippen wordt de vruchtbare mest ook nog eens netjes over de hele grasmat verspreid. Na drie weken is het land weer rijp voor een volgende ronde vreten en wroeten, zonder tussenkomst van kunstmest, geïmporteerd veevoer of pesticiden.
Ruimte innemen en succesvol oogsten is lastig onder invloed van de programmering dat dat ten koste van iemand anders zou gaan (die het meer waard is dan ik!). Marianne Williamson zegt hierover: 'Je hoeft je er niet voor te verontschuldigen dat je briljant bent, getalenteerd, adembenemend. Jouw succes doet niets af aan dat van de ander. In feite vergroot het de mogelijkheid dat anderen ook succes kunnen hebben. Jouw geld vergroot je vermogen om geld aan anderen te geven. Jouw vreugde vergroot je vermogen om vreugde aan anderen te geven en jouw liefde vergroot je vermogen om liefde aan anderen te geven.' Om te groeien, zegt zij, 'stellen kinderen zich voor dat ze volwassen zijn. Wij kunnen ons, voor onze spirituele groei, voorstellen dat wij groter zijn dan we op dit moment zijn... Door je klein te houden bewijs je niemand een dienst.'*
Op 1 augustus wordt van oudsher het heidense oogstfeest Lammas gevierd: niet alleen uit dank voor de materiële oogst, maar ook voor de spirituele. Een mooi moment om te eren wat ik heb bereikt en om aandacht te besteden aan mijn toekomstige groei en grootsheid.
Ik gun mezelf volgend jaar permacultuur jaar: moge mijn vruchten moeiteloos groeien en moge velen baat bij ze hebben!
*Marianne Williamson 'In vrouwelijkheid' - over het spirituele leven van de vrouw', 2008, Forum Amsterdam. P. 64
